Po raz kolejny zaczynam blogowanie. W sumie, moje poprzednie blogi były interesujące jedynie dla tych, którzy mnie znali. Nie wnosiły nic ciekawego, może jeśli nie liczyć kliku zgrabnych kawałków literackich.
Teraz mam już 29 lat. Patrząc wstecz widzę, że siła umysłu wcale nie rośnie razem z wiekiem. Zbliżając się do trzydziestki odczuwam raczej głupie otępienie, satysfakcję biorącą się ze stanu posiadania, choć w bilansie okazuje się że gonię za czymś, co było dla mnie bardzo ważne jeszcze kilka lat temu. Teraz, gdy mogę sobie na to pozwolić, stwierdzam że nie wykorzystuję tych wszystkich dobrodziejstw, o których tak marzyłem, a które miały służyć mi do spełniania kreatywnych zamysłów. Teraz albo nie mam czasu, albo chęci. Ironia losu.
W jakiś sensie czuję się bardzo niespełniony, i stąd wynika to, że po raz kolejny założyłem dziennik. Blogi w dzisiejszej blogosferze pełnią (i bardzo dobrze!) funkcje informacyjne i kontrolne. Ja pozwolę sobie na staromodny pamiętniczek, blogasek w neciku. Terapia tekstowa, bardzo proszę.
0 odpowiedzi jak dotąd ↓
Nie ma jeszcze komentarzy... Zacznij porywającą dyskusję, wypełniając formularz poniżej.