1 rok w zawiasach i 2 tysie grzywny.

Do tego podanie wyroku do opinii publicznej, więc uprzedzam odpowiednie organa.

Nie mogło mi przejść przez gardło przyznanie się do czynu, którego nie popełniłem, ale sądowa arytmetyka nie ma nic wspólnego z sumieniem.

Zakończyło się bardzo korzystnie.

Wiatr zawiał, a ja spadłem razem z rowerem w szybę. Zrobił się z tego niezły show, bo zabryzgałem krwią całą klatkę schodową.

Już jestem zszyty – 3 rany, ponad 15 szwów.

Mam problem.

Policjant wrabia mnie w korupcję (za mój niewyparzony język), a ja nie mam świadków.

Mam już wezwanie na rozprawę.

Mam nową lustrzankę i znów robię zdjęcia. Masę zdjęć. Nie fotografowałem w taki sposób od niemal dziesięciu lat, kiedy to rozwaliłem starego Pentaxa, a potem już tylko bawiłem się jakimiś cyfrowymi kompaktami i imitacjami lustrzanek.

Mam wielką ochotę na nową pracę, jakieś nowe wyzwania i możliwości – tutaj już jestem tylko środkiem produkcji, a rozwój doszedł do momentu, w którym trzeba dokonać jakichś wyborów.

Tymczasem kontynuuję proces zrzucania obciążeń.

Wczoraj byłem na konferencji w GPW poświęconej konwergencji mediów i marketingowi mobilnemu. Wytrzymałem tylko do lunchu, i zwiałem. Jakoś nie chciało mi się słuchać opinii, które sam ostatnio pisałem. Nie było tam niczego, czego nie wiedziałem. Wyjątek uczynię tu dla tylko kolesia z Singapuru, który opowiedział, w jaki sposób informatyzuje się biedota w Indiach.

Play w osobie Henslera dowalił Heyah.

T. jest zajęty, powiedział że jedzie do Kijowa. Chyba to ma związek z ostatnimi wydarzeniami. Spotkam się z nim dopiero w połowie czerwca. Do tego czasu przygotuję dokumentację projektu. A tak przy okazji – szukam inwestora na projekt społeczny. Ktoś ma 30-45 kawałków?

Idę na piwo.

Tymczasem mniejsze i większe plany to mrzonki. Mam pomysł na serwis, który może nieco zamieszać w kręgach sejmowych i dziennikarskich, ale potrzebuję inwestora. Rozmawiałem z T. i nawet zgodził się na spotkanie, lecz nie doszło do skutku, gdyż musiałem jechać do Piaseczna w sprawach związanych z pracą w Arte.

Jestem pod wrażeniem profesjonalizmu i kreatywności ludzi z UseLab. Trochę czuję się jak nieuk, gdy widzę metody którymi pracują i narzędzia, które opracowali. Nie mówiąc nic już o organizacji.

Nawiasem mówiąc, miałem dziś okropny sen. Siedziałem w sali wykładowej, gdzie siedzieli inni studenci, a zostałem zaanonsowany przez wykładowcę jako wybitny specjalista. Studenci zadawali mi rzeczowe pytania, a ja nie umiałem na nie odpowiedzieć. Im bardziej się zwijałem w siebie, tym bardziej wykładowca mnie chwalił oraz prawił bałwochwalcze komplementy.

Koszmar.

Kilka miesięcy temu kupiłem MacBooka. Po kilku tygodniach padła bateria. Oddałem do reklamacji. Dwa tygodnie minęły, a baterii w serwisie nie mają. Rozkładają bezradnie ręce i twierdzą że nic nie mogą zrobić.

Wiem już teraz, że zakup dóbr to strzał samobójczy. Zamiast radości z posiadania, fundujesz sobie masę zmartwień, oczekiwania, płonnych nadziei i niezrozumienia.

Wolę już inwestować w dobra nietrwałe – takie, które szybko znikają, dostarczając dużo radości.